Toledo, het mooiste metrostation van Europa. En het minst toegankelijke

Spaanse wijk, Piazza Montecalvario, metro Toledo.

De deur die je op de foto ziet is sinds de eerste lockdown, sinds covid, gesloten.
Weet je wat er achter die deur is? Waarschijnlijk weten veel mensen dat niet, omdat ze hem nooit open hebben gezien. Ja, want al sinds 2014, toen metro Toledo werd geopend, die wordt geprezen als de mooiste metro van Europa, is deze ingang hier bijna altijd gesloten in het weekend.

Je zou zeggen: "niet zo erg, de hoofdingang van de metro ligt een paar stappen verderop, aan de Via Toledo".
Maar nee, want achter dat gesloten rolluik is een mozaïek van Francesco Clemente ("Engiadina"), en in het nu gesloten gebied zijn er talloze kunstwerken van hedendaagse kunstenaars, die werden uitgenodigd voor het grote project van station Toledo.
In feite, als we vandaag het mooiste metrostation van Europa willen bezoeken, kunnen we er maar de helft van zien.

Want in Napels hebben we zoveel kunstwerken, dat we ons de luxe kunnen veroorloven ze gesloten en goed verborgen te houden.

Dames en heren, dit is de schade die we vandaag hebben door deze sluiting. Ik zeg "die we vandaag hebben", want toen de ingang van Montecalvario werd gesloten, omdat die blijkbaar als "secundair" werd beschouwd ten opzichte van die aan de Via Toledo, was de schade veel groter.

Weet je wanneer het project van de kunststations in Napels begon? In 1995.
Ging je in 1995 de Spaanse wijk in?
En toen metro Toledo werd geopend, in 2014, ging je er toen zo vaak heen?
Waarschijnlijk niet.
Ik herinner me, een vijftiental jaar geleden (maar ook minder) dat alle toeristen, en ook de Napolitanen, op de Via Toledo stonden om het perspectief van de steegjes te fotograferen, die omhoog lopen tot aan de Corso Vittorio Emanuele, met op de achtergrond het Certosa-klooster.

Een heel "instagrammable" beeld, zoals men vandaag zou zeggen.
Maar je moest vooral niet de Spaanse wijk in! "Het is gevaarlijk", hoorde je overal.

Goed, in 1995, en ook nog in 2014, was die ondergrondse doorgang, bedoeld als "verplicht museum", een toegang tot de wijk. Het was een manier om mensen aan te moedigen de hele tunnel van de metro te bezoeken, en vanaf de Via Toledo, in het "ondergrondse Napels", tussen Aragonese muren, olas, canal de luz en mozaïeken, uiteindelijk uit te komen in de wijk. Daar, op het pleintje Montecalvario, waar het Certosa-klooster, door een optisch effect, nog dichterbij lijkt. Juist daar zouden we de muurschilderingen van Cyop&Kaf vinden, de lantaarns van Dalisi, op een steenworp afstand het Teatro Nuovo, dat ons verwelkomt.

En misschien zouden we beseffen dat deze wijken een wandeling door de steegjes, althans door de Napolitanen, zeker verdienden, en hoe ze dat verdienden.

"Het is niets bijzonders." We redden het ook wel alleen. Misschien.
We hebben het altijd zelf gedaan, en zo moet het gaan.

(Op de foto, de uitgang Montecalvario van metrostation Toledo van lijn 1, met de muurschildering van Zeal off en van They live, voor het 35-jarig jubileum van het project waaraan de poster van John Mc Connel deelnam - voor het culturele imago van de stad Napels).